نامه های روسی: روسیه در سال 1839

آستولف لویی لئونور مارکی دو کوستین، اشراف زاده و نویسنده ی فرانسوی، پیشینه ی پر تلاطمی داشت. پدر و پدربزرگوارش در دوران وحشت در انقلاب فرانسه با گیوتین اعدام شدند،و مادرش از زندان جان به در برد. در کودکی و نوجوانی بسیار سفر مرد و در سال 1839 به تشویق بالزاک، که استعداد سفرنامه نویسی را در او پس از انتشار سفرنامه اش به اسپانیا کشف کرده بود، در دوران حکومت تزار نیکلای اول به روسیه رفت. او گزارش سفر خود را به دلیل هراس از فضای پلیسی حاکم بر روسیه به صورت نامه برای دوستانی نامعلوم نوشت و این نامه ها را پنهانی از روسیه با خود به فرانسه برد و بعد در سال 1843 آن ها را به صورت کتاب منتشر کرد. کتاب با استقبال بسیار روبه رو شد و به زبان های انگلیسی و آلمانی هم ترجمه و منتشر شد. انتشار آن خشم حکومت روسیه را برانگیخت و تزار آن را ممنوع کرد. ترجمه ی روسی کتاب پس از سال 1917 نیز در شوروی در فهرست کتب ممنووعه قرار گرفت.
برخی آن را به سبب کندوکاوش در سرشت استبداد مطلق و تاثیر آن در ایجاد روحیه ی بردگی حتی پیشگویانه و جلوتر از زمانه ی خود یافته اند و معتقدند مشاهدات کوستین درباره ی جامعه ی روسیه و خصال حاصل از استبداد در این کشور در نیمه ی نخست سده ی نوزدهم «تاریخ گذشته» نیست: «جامعه ای که هیچ گونه خوشبختی در آن امکان پذیر نیست، زیرا بشر بنا به قانون طبیعت اش، بدون آزادی خوشبخت نمی تواند بود»، جامعه ای محکوم به دروغ گویی همگانی، چرا که «حقیقت گویی یعنی براندازی حکومت» که به تبع «نیازی که خدایگان برای بازسازی رویدادهای واقع دارد» پیوسته مشغول دخل و تصرف در تاریخ است.