نامه های زندان: مروری بر خاطرات

…
هادی جان… حتما تو مهربانم برای خودت برنامه­ای دقیق داری!
هرچه بر میزان کار و فعالیت بیفزایم، خود را خوشحال­تر و
سبکبارتر احساس می­کنیم. دلم می­خواهد تو عزیزم در برنامه­ات
آن­قدر «کار» گنجانده باشی که هر روز خود را مشغول­تر از روز
پیش احساس کنی و از گذراندن لحظه­هایت کاملا راضی و خشنود
باشی. به نظر من «کار» می­تواند هر نوع فعالیت مثبت و سازنده
باشد. حالا که تو مهربانم دوران محکومیتت را طی می­کنی و در
زندان هستی نتیجتا «کار» هایت بسیار محدود است. عمده­ی
فعالیت تو صرف مطالعه می­شود و مطالعه­ات نیز به جهت در بند
بودنت محدود است، یعنی هر نوع کتاب به راحتی در دسترست
نیست و خلاصه شرایط تو، شرایط محدودی است. بودن در سلول
آن هم برای سال­ها، خود نوعی خستگی ایجاد می­کند… اما عزیزم
من می­دانم که تو بی­همتا همسرم در ورای همه­ی این محدودیت­ها
آن­قدر پرتلاش و با شوق برنامه­هایت را، گرچه محدود و مختصر
است، دنبال می­کنی، که از این لحاظ زبانزد هستی و به همین
جهت به تو افتخار می­کنم.
من از پشت هزاران دیواری که بین من تو فاصله افکنده، از
تو انرژی و نیرو می­گیرم، از تو می­آموزم که صبورانه و پرتوان از
زندگی بهره گیرم.، بسازم برای آینده­ی مشترکمان، خلق کنم و
راهگشا باشم.