نخل حوا

من بانور نیستم، این زن افتاده میان دردها من نیستم، من سایه ام، سایه ای از دخترکی ده ساله که در باغهای لیمو عطر یاسمین های وحشی را دنبال می کرد، این زن تنها، این زن پر حسرت من نیستم، سایه ای است از دخترکی که در پانزده سالگی جان داد. این زن یک سایه است، سایه بلند یک درخت نخل میان بیابان، سایه یک مرغ افسانه بر فراز ابرها، سایه رنج افتاده بر کمبود عشق”آیا تصویر دامی نبودکه همه زندگی مرغ افسانه در آن افتاده بود؟”