نابرابری، کنش ها و احساسات ما را به شیوه ای نظام مند و قابل پیش بینی و همین طور مکرر تحت تاثیر قرار می دهد؛ باعث می شود کوته بین و مستعد هر گونه رفتا پرخطر شویم، و میل به قربانی کردن آینده ی امن مان برای لذتی آنی افزایش یابد، باعث می شود میل بیش تری به تصمیم گیری های متناقض داشته باشیم، به افکار عجیب باور پیدا کنیم و به شکلی خرافاتی جهان را آن گونه ببینیم که می خواهیم باشد، نه آن گونه که هست. نابرابری ما را از هم جدا می کند و در جبهه هایی قرار می دهد که نه تنها براساس درآمد، بلکه براساس ایدئولوژیک و نژاد از هم تفکیک شده اند، و به این ترتیب اعتماد به یکدیگر را کاهش می دهد. نابرابری اضطراب ایجاد می کند و باعث می شود از سلامت و شادی کم تری برخوردار باشیم.