نسیم عطر گردان: فرهنگ اشعار حافظ برای جوانان

«خواجه شمس الدین محمد» (اوایل قرن هشتم در سال 792 هـ ق) در شیراز، متولد شد. او شاعر و غزل سرای برجستة ایرانی است که شعرهایش زبان و بیان شیوا و اندیشة ژرف و انسانی دارد. قرآن را حفظ بود و در شعرهایش به حافظ، یعنی از بر دارندة قرآن تخلص می کرد. دیوان حافظ، مجموعه ای از غزل ها، قصیده و قطعه و تعدادی رباعی و دو مثنوی بلند است. مشهورترین شعرهای او غزل های او هستند که تعدادشان به پانصد می رسد. عشق، عرفان و رندی از مفهوم های اصلی شعر حافظ هستند. عشق در شعر حافظ، گاه به معنای عشق زمینی و گاه مفهومی الهی و عرفانی دارد. نوشتار حاضر حاوی شرح حال حافظ به زبان ساده و معنای کلمات و اصطلاحاتی به کار رفته در دیوان اوست که فهم آنها برای نوجوانان و جوانان مشکل است. این کلمات بر اساس حروف الفبا تنظیم شده اند.