نغمه هایی از پشت دیوار: داستان هایی از درون زندان

آرام و پذیرا بود. با زندان یگانه شده بود، یکی شده بود، اما در زندان نبود. رها در ساحل رامسر، در کوچه های خشتی یزد بود. لابه لای شعرها و بین خطوط نقاشی هایش، لای موهای عشق گریخته اش، اندی دوفرین زندان بود. بی نیاز از کندن سلول اش، بی نیاز از برنامه ریزی برای فرار، بی نیاز از شنا در لوله ی فاضلاب، یک رستگاری یافته ی شرقی بود. کهن الگوی خاورمیانه ی رنجور در او متبلور بود؛ شرمگین و نجیب، با بدنی در بند و تخیلی آزاد و روحی رستگار.