نگارگر خاموش

مرا از سکوت شبانه ات نترسانوحشت با نفس هایم عجین شده و رنگ های تصویرزندگی ام همه در هم آمیختهوقتی تمام قدرتت را در پتکِ سیاه رنگ چشمانت می ریزی،مگر چاره ای برایم باقی می ماند غیر از این که تسلیم اقتدار نگاهت شوم!کاش آزردنم را تمام می کردی…کاش میان قلبت با سیاهیِ شب مرام نامه ایامضا نمی شد…کاش صدایم را می شنیدی…کاش چشم ها ابزار انتقال حرف ها بودند؛ نه زبان ها…و کاش رنگ های متضاد کنار یکدیگر معنا پیدا نمی کردند!