هرمنوتیک: نظریه، کاربست، نقد از هرمنوتیک کلاسیک تا هرمنوتیک فلسفی

ژاک دریدا فیلسوف الجزایری الاصل فرانسوی، یکی از شاخص ترین چهره های پساساختارگرا در قرن بیستم به شمار می آید. وی همچون هایدگر و نیچه، رویکردی انتقادی به بنیاد سنّت فکری – فلسفی غرب داشت. در نظر دریدا، متافیزیک غربی بر پایه ی نگره ای دوگانه گرا و تقابلی بنیان نهاده شده است؛ به گونه ای که این نگاه ثنویت گرا، عرصه های مختلف معرفت شناسی غرب را به شدّت تحت تأثیر خود قرار داده است. بدی/نیکی، نیستی/هستی، غیاب/حضور، صورت/هیولا، جوهر/عرض و … محصول چنین پنداشتی محسوب می شوند و همواره با برتری یکی بر دیگری همراه بوده است. تبارشناسی این رهیافت دو قطبی، از یکسو به آثار افلاطون، ارسطو و حتّی پیش از آن ها می رسد و از دیگر سو، با ترجیح طبیعت بر تمدّن در اندیشه ی روسو در قرن هجدهم و تقابل های دوگانه ای چون زبان/گفتار، محور همنشینی/ جانشینی، محور همزمانی/در زمانی، در نظام زبانی سوسور در قرن بیستم ادامه می یابد.