هوا را از من بگیر، خنده ات را نه!: گزینه شعرهای عاشقانه

زندگی ها چه دلنگرانی، گاه، وقتی که با منی و من پیروزتر و سر فرازتر از دیگر مردان! زیرا نمی دانی که در من است پیروزی هزاران چهره ئی که نمی توانی بینی، هزاران پا و قلبی که با من راه سپرده اند، نمی دانی که این، من نیستم، “من” ی وجود ندارد، من تنها نقشی ام از آنان که با من می روند؛ که من قوی ترم زیرا در خود نه زندگی کوچک خود بل تمامی آن زندگی ها را دارم، و همچنان پیش می روم زیرا هزاران چشم دارم، با سنگینی صخره ئی فرود می آیم زیرا هزاران دست دارم، و صدای من در ساحل تمامی سرزمین هاست زیرا صدای آن هائی را دارم که نتوانستند سخن بگویند، نتوانستند آواز بخوانند، و امروز با دهانی نغمه سر می دهند که تو را می بوسد.