واقعه ی کارمن: یادداشت های تمرینات پیتر بروک

من هرگز به حقیقتی یگانه و واحد اعتقادی نداشته ام، چه از آنِ من باشد یا از آنِ دیگری. اعتقاد راسخ دارم که تمام مکاتب و مشرب ها، تمام نظریه ها و فرضیه ها می توانند در مکان و زمان به خصوصی قابل قبول باشند. اما در عین حال معتقدم زندگی وقتی معنا دارد که ما صادقانه و صمیمانه، با شور و شوق و با تمام وجود به نقطه ی دید و تفکری اعتقاد داشته باشیم. با این همه، زمان می گذرد، ما عوض می شویم، تغییر می کنیم، دنیا تغییر می کند، هدف ها و آمال و حتی تفکرمان دگرگون می شود. یک چیز همواره نظرم را جلب کرده و من همیشه آن را دنبال کرده ام: اگر نظری و تفکری مثمر ثمر و قابل ارائه باشد، باید خود را وقف آن نمود و تا سر حد مرگ از آن دفاع کرد. با این حال، همیشه ندایی آرام و آهسته در گوش مان زمزمه می کند: Hold on tightly, let go lightly (سخت بگیر و سلانه سلانه برو). در عقایدت مصمم باش و در راه و روشت نرمش داشته باش.