و باز هم سفر

او یک غریبه بود و غریبه یعنی خطر!
مردم شهر از زمانی که به یاد داشتند این رسم را اجرا می کردند.
هر دختر و پسری که به سن چهارده سالگی می رسید باید به سفر بزرگ می رفت. این بخشی از قانون بزرگ شدن بود.
سام شنیده بود گاهی سفر بچه ها ما ه ها و سال ها طول می کشید. شنیده بود بعضی ها پس از چند سال به خانه برگشته اند. حتی شنیده بود بعضی ها هیچ برنگشته اند؛ هیچ وقت!
ناصر یوسفی دانش آموخته ی روان شناسی آموزش کودکان خردسال است و دکترای آموزش و پرورش دارد. او جایزه های بسیاری از نهادهای مختلف از جمله شورای کتاب کودک و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان دریافت کرده است. یوسفی به عنوان متخصص ارشد مسائل کودکان، مشاور سازمان های بین المللی چون یونسکو و کمیساریای عالی سازمان ملل است.