پاییز من، بهار تو

نویسنده روایتگر داستانى است که ضمن تشریح حالات و شرایط زندگى، به خوبى خواننده را با روند تقدیر آدمها مأنوس مىکند. این به مفهوم آن است که هر شخصى مىتواند به راحتى و بر حسب یک اتفاق (چه با دلیل و چه بدون دلیل ظاهرى) در چنین وضعیتى قرار گیرد و آنگاه خود را بیازماید. این همان لحظهاى است که هر کس سر به آسمان بر مىدارد و مىپرسد: «چرا من؟!»، و روزگار جوابى در آستین خود دارد: «چرا نه؟». داستان با گذر سالها و پیش رفتن در بطن خویش، خواننده را با دلایلى سؤالگونه به دنبال خود مىکشد، ضمن آنکه نویسنده با قسمت درامِ ماجرا نیز بسترهایى دیگر از جذابیت را مىگسترد. روزها مىگذرند و آدم میماند با طرح هزار «اما و شاید» که جوابى ندارد و پاسخ نهایى را همان زندگىِ هر روزه مىدهد. پس چنین داستانى براى تمامى کسانى که تصور مىکنند نظیر این مشکل را تجربه کردهاند یا حتى نکردهاند، تلنگرى در خود دارد. برخى به آنچه داشتهاند و قدر ندانستهاند و برخى به عدالت خداوندى. خداوندى که حتى در تنگناهاى زندگى نیز با مهر به بندگانش مىنگرد و این بىعدالتىِ ما آدمهاست که هر چه ناخوشایند را در زندگى، از خداوند خویش سؤال مىکنیم.

خلاصه ای از کتاب:
داستان، شرایط پیچیده ای را در زندگی قهرمان خود توصیف می کند وسؤالی همیشه در ذهن قهرمان داستان پدید می آید که : چرا من باید دچار سرنوشتی چنین باشم؟ و داستان در راهی حرکت می کند که تجربیات مختلف قهرمان کتاب، برای اوپاسخ های قانع کننده ای در زندگی پیدا می کند.