جان لوئیس تحلیل پدرخوانده را با بررسی موشکافانه ی سبک بصری جسورانه فیلم شروع می کند: ست پیسهای نمایشی و بلند، نورپردازی سایه/ روشن و تدوین پایانی که مراسم غسل تعمید را در موازات با ترورهایی بیرحمانه به نمایش درمی آورد. تحلیل سبک بصری با مباحثی پیرامون درون مایه های اصلی فیلم همراه است: تلاش ویتو و مایکل برای برقراری تعادل میان مسائل خانوادگی و تجارت خانواده ها، وسوسه ها و دامهای موجود در مسیر سرمایه داری و درام گسترده تر توالی نسلها و تکیه زدن پسر بر مسند پدر. لوئیس با پرداختن به درام روی پرده و حوادث پشت پرده تولید فیلم، مجموعه ای از روایتهای مافیایی واقعی را نقل کرده و در نهایت فاش می کند که چگونه احتمالا میلیونها دلار پول مافیا در فیلم سرمایه گذاری شده و چگونه پدرخوانده استودیوهای هالیوود و پارامونت را نجات داده است.