پِر گِنت مُهر دوران سخت و نفس گیر زندگی هنرمند، یعنی آشوب های ذهنی در آستان? چهل سالگی ایبسن، را بر پیشانی دارد؛ دوره ای که در آن بیشتر اندیشمندان به راه های رفته و نرفته می نگرند، دودل می شوند و، همانند پر گنت، به حراج و خانه تکانی فکری خود می اندیشند. حمله به ملی گرایی خودپرستانه و انزواطلبان? نروژی ها، آن هم در بافتی از آئین های و افسانه های مردمی کشورش و بی شکیبی جوانی مانده در بندِ سنت های پوشالی دست به دست هم داده اند تا ایبسن از افسانه پر گنت نمایشنامه ای بسازد و به هموطنانش بفهماند ادبیات و شعر یعنی چه. او به بیورنسن یادآوری کرده بود: «پرگنت شعر (به معنای ادبیات مدرن) است؛ و اگر هم نباشد، چنین خواهد شد. مفهوم شعر و ادبیات در مملکت ما، نروژ، باید بر اساس این کتاب شکل بگیرد.»