گاه به دلیل پاره ای سوء برداشتها در مسیر زیستن برخی نکات کلیدی و ارزشمند و بسیار ساده را از دست میدهیم و پیش از آنکه بفهمیم، زمان از دست می رود و به اصطلاح زود دیر میشود تصور بیشتر ما این است که زندگی و روند آن امری مسلم و دائمی و همیشه بر طبق همان آداب و اصول است، بنابراین، بسیاری از کارهای ساده را به فردا و فرداها وامی سپاریم. یادمان میرود احساسات واقعی مان را به یکدیگر ابراز کنیم، فراموش میکنیم به عزیزانمان بگوییم که فراوان دوستشان داریم، که برایمان بسیار ارزشمندند، که به اندازه ای در تلاش رفاهشان و به تصورمان شاد کردنشان هستیم که پیوسته درک وجود نازنینشان را به تاخیر می اندازیم.