چهار چهارشنبه و یک کلاه گیس

مادر من زن پر طرف داری بود. یادم نیست از کی، اما از وقتی خیلی کوچک بودم این را می دانستم. موهای بلند طلایی ای داشت که همیشه تاب دار بود و کسی باور نمی کرد که این رنگ طبیعی موهای اوست. وقتی می خندید، چال می افتاد. مژه های فرخورده پری داشت که رنگ چشم های عسلی اش را پنهان می کرد. بلندقد بود و همیشه کمی توپر. صدایش بلند و دورگه و خنده هایش ریسه هایی بود طولانی که همیشه می ترسیدم نفسش را بند بیاورد.