این کتاب در حکم دعوتی است به شعر خواندن سایمون کریچلی نشان میدهد که شعر زندگی را با دامنه ای از مشاهدات، قدرت بیان و التفات به زبان که بر هر رسانه ی دیگری سایه می افکند، گسترده و فراخ می سازد. او با پرداختی مبسوط به اشعار والاس استیونس روشن میکند که شعر حتی ممکن است حاوی نوعی بینش فلسفی مهم و ژرف باشد. مهم تر از آن، کریچلی از نوعی «معرفت شناسی شاعرانه» بحث میکند که به مدد آن میتوانیم مسئله فلسفی رابطه میان ذهن و جهان، یا تفکر و چیزها، را طرحی نو در اندازیم و بدین طریق از این مسئله درگذریم.