کتاب زندیق

سکوت محض بود. آواز سیرسیرک ها توی حیاط و آن بازی مخوف ابر و ماه، که دلش نمی آمد دوباره به آن خیره شود. برگشت دوباره تکیه داد به پشتی ها. صدای کوفته شدن سنگ بر دروازه آمد. سروان نه خوفی کرد نه اراده خاصی داشت. بی ترس و واهمه رفت جلوی حیاط و در را باز کرد. چند اسب سوار بودند… .