کرگدن آهنی: مجموعه داستان

نمیدانم چه کسی گفته و کجا خوانده یا شنیده ام که آدم ها هرچه بیشتر در شغل شان فرو می روند،بیشتر به آن شبیه میشوند.این حرف را باید طلا گرفت.شغل آدم ها جنس و رنگ و بو دارد و میرود توی گوشت و پوست و روح شان.مثلا همین احمد کالباس،هربار که به صورتش نگاه میکنم.این حرف فیلسوفانه برایم معنادارتر میشود احمد آقا از بس صبح تا شب بین رول های انواع کالباس وول خورده مو لبه ی روول ها را با چاقو باز کرده و گذاشته روی دستگاه کالباس بر و ورقه ورقه روی هم انداختن و وزن کرده شان،و از بس که ورقه های بد بریده شده یا کهنه و خشک شده ی سر رول خود را خورده،خودش شبیه کالباس،صورتش بی رنگ و کم خون است.مثل صورت میت.