کتاب حاضر، مروری جامع بر برداشت های متفاوت و روش های تحلیل گفتمان است، درعین حال، به سنت های فکری که در آن، این برداشت ها تکوین یافته اند، می پردازد. این کتاب، نظریه ساختارگرایی، پساساختارگرایی و پسامارکسیستی را بررسی می کند و نویسنده یک رویکرد جدیدی را به تحلیل گفتمان معرفی می نماید که در آن عمدتاً به نوشته های سوسور، لوی اشتراوس، گرامشی، آلتوسر، فوکو، دریدا، لاکلا و موفه می پردازد. او برخی از انتقادات مربوط به این رویکرد را مورد ارزیابی قرار می دهد و روش هایی را که در آن تحلیل گفتمان می تواند به فهم ما از صورت بندی هویت، هژمونی و رابطه بین ساختار و عاملیت کمک نماید، بررسی می کند. این کتاب موجز و جذاب است و از یک سو سرآغازی ترغیب کننده به مفهوم گفتمان را برای دانشجویان و پژوهشگران و از سوی دیگر علوم اجتماعی فراهم می آورد.