گفتمش آن مثنوی تاخیر شد

شب داشت از نفس می افتاد و صبح کاذب از خواب می پرید و من همینطور در چشمهایش خیره شده بودم و پی چیزی می گشتم که انگار در آنها گم شده همینطور خیره شده بودم و می دیدم که چیزی در آنها گم شده و به دنبال آن می گشتم و نمی یافتم شاید آن چیز من بودم.