گل باد لرزان

تپه ی پوشیده از گیاه و سرسبزی که آنجا بود کاملا به رنگ مردمک سبز چشمان کوکی درآمده بود. مراتع و کشتزارهای گندم (کوایوایی) زیر نور خورشید می درخشید. باد از سمت جنوب وزیدن آغاز کرده بود. آن دو بوته ی گل بادلرزانی که در بهار دیده بودم، حالا دیگر تبدیل به بوته های بزرگی شده بودند.حالا دیگر گل هایشان تغییر شکل داده و به صورت منگوله های نقره ای رنگ با قاصدک های پرزبلند درآمده بودند. برگ های به رنگ قلع درختان صنوبر در بیشه زار، چرخ زنان در همه جا پراکنده می شدند و علف های روییده در دامنه ی کوه همچون طلای سبز رنگی می درخشیدند. منگوله های پرزدار آن دو بوته ی گل بادلرزان، آرام در باد تکان می خوردند و هر لحظه ممکن بود از بوته جدا شوند و در هوا به پرواز درآیند.