گونه ی خیس خیابان

غزل نمی شود آرام یک دهن بی تو دریده بانوی احساس پیرهن بی تو در این سکوت زبان کلام خاموش است گرفته زانوی غم در بغل سخن بی تو پرنده ای ست در آیینه ام که می خواند ترانه های غریبانه در وطن بی تو پریده فاخته ی شعر از دریچه ی ذوق شکسته پنجره ی بغض انجمن بی تو