یادداشت های سردبیر هایاتسک

می پرسد: «تیراژتان چند تاست؟»می گویم: «چه کار داری؟ هزار و پانصدتا.»…می گوید: «فکر می کنی از این به قول تو هزار و پانصد شماره چندتاش واقعاً خونده می شه؟»می گویم: «نمی دانم. حرفت را بزن!»می گوید: «حداکثر صدتاش! حالا از این صدتا، فکر می کنی چند نفر ممکنه شعر خالاتیان را بخوانند؟» و خودش جواب می دهد: «ده نفر. حالا از این ده نفر، غیر از خود خالاتیان، چند نفر می دانند املای فلان کلمه چطوریه؟»می گویم: «دو سه نفر.»ادامه می دهد: «و از این دو سه نفر آن قدر دقیق می خوانند که متوجه این اشتباه بشوند؟» و خودش جواب می دهد: «حداکثر یک نفر.»بعد از جایش بلند می شود و رو به من با حالتی نمایشی می گوید: «گور پدر این یه نفر! بابا جان چرا خودت را حرص می دهی؟»می گویم: «اگر برسم به «گور پدر این یه نفر»، دیگه کار نمی کنم. من طوری کار می کنم که انگار یک میلیون خواننده دارم.»