یادگار عشق و حرمان مدام

از شباهت هایمان. با یکدیگر حرف نزنیم. این حرف زدن. اشیا را ساکن می کند. و ما از گل های اطلسی آبی رنگ. در بالکن دور می شویم. دیگر حسرت ها و حرمان های ما. به هم شباهت ندارند. می ماند شباهت عشق هامان. که آن هم خاکستر شد.