یک گل سرخ برای امیلی

سرگرد مردی تنومند و چهارشانه بود با ریشی بلند و باد بزن مانند که مانند پرده ای تا سینه اش آویزان بود. منش موقرش او را شبیه یک طاووس ارتشی کرده بود که دمش را بر روی سینه اش پخش کرده بود. چشمان آبی بی روحی داشت و جای زخم شمشیری که از جنگ با اتریش برایش باقی مانده بود. او را مرد بزرگوار و افسر شجاعی می دانستند.